Özellikle son on yılda giderek büyüyen ve barınma krizine dönüşen fahiş kira artışlarını enflasyon, yanlış konut politikası, demografik baskı, finansal güvensizlik birleşimine bağlayan uzmanlar, artışa yol açan faktörleri başlıca şu 7 başlıkta topluyor:
Yüksek ve kalıcı enflasyon: Kira artışlarının ana zemini genel fiyat istikrarsızlığı oluşturdu. Enflasyon kronik hale geldi. Kira, enflasyona karşı sigorta işlevi kazandı.
Konutta nitelik ve erişim sorunu: Üretilen konutların önemli kısmı orta–üst gelir grubuna hitap etti. Kiracı talebinin yoğun olduğu ucuz ve orta segment ihmal edildi. Sosyal konut üretimi, artan nüfus ve hane sayısına yetişemedi. Sonuç: Talep çok, uygun arz yetersiz.
Göç, demografi ve hane bölünmesi: Suriyeli ve diğer göçmenler kira talebini büyüttü. Gençlerin geç evlenmesi ve boşanma oranlarındaki yükseliş tek kişilik hane sayısı artırdı. Nüfus artış hızı düşmesine rağmen daha fazla eve ihtiyaç doğdu.
Faiz politikası ve “kiraya yönelen talep”: Uzun süre düşük tutulan faizler konut fiyatlarını şişirdi. Sonrasında gelen sert faiz artışı satın almayı imkânsızlaştırdı. Ev alamayan geniş kitle kiraya yüklendi. Bu da kiraları yukarı iten ikinci bir dalga yarattı.
Konut yatırım aracına dönüştü: Konut, Türkiye’de artık barınma değil, değer saklama aracı oldu. Döviz, altın ve borsa oynaklığında “en güvenli liman” algısı, yatırımcı nezdinde konutu öne çıkardı. Boş tutulan veya kısa dönemli kiraya verilen evler arttı. Arz fiilen daraldı.
Kira düzenlemeleri ters tepti: Yüzde 25 kira artış sınırı gibi müdahaleler, mevcut kiracıyı korurken, yeni kiraları sıçrattı. Ev sahipleri ilk kiralamada fiyatı aşırı yükseltti. Piyasa, “eski kiracılar – yeni kiracılar” şeklinde ikiye bölündü.
Maliyet şoku; inşaat ve bakım: İnşaat maliyetleri (demir, çimento, işçilik) katlandı. Aidat, bakım, vergi giderleri yükseldi. Ev sahibi, maliyeti kiraya yansıttı.
(Haber kaynağı: Dünya Gazetesi köşe yazarı Naki Bakır’ın “Türkiye’de kiracılık lüks oldu” başlıklı makalesinden alıntıdır)
